Drive sytalaus i solnedgangen

Drive sytalaus i solnedgangen, eller: Ivar Aasen er her på gjennomreise og kongen les dikt er ein minikabaret (eller mousse, nærmast) frå det sunnmørske landskapet frå 1950-talet fram mot våre dagar (akkurat som opphavsmannen, tilfeldig, heh?).

Kabareten har vore framført fleire gongar samla og i utval med Odd Goksøyr (song-gitar) og Tormod Engen (mest – og best – på gitar). Desse opptaka er enkle opptak frå kjøkenbenken utan Tormod (eigentleg i ei krå bak kjøkenbenken, men resultatet er det same).

Drive sytalaus i solnedgangen, eller: Ivar Aasen er her på gjennomreise og kongen les dikt – tekst

Og nokre eksempel på opptak vil kome etterkvart –

1 – Nostalgi: Prologen til Drive sytalaus… Eigentleg skriven til var det 95-årsjubileet for Runde skule (måtte feirast då, sidan skulen vart nedlagt før han nådde 100…). Eit rufsete morgonopptak (no er alle mine opptak rufsete, men ved å skyte meg inn under morgon-rufs, har eg liksom ei unnskyldning).

2/3 – Skippersen syng meir/Skipperen syng: Her vert hovudpersonen, Skipperen, presentert- eller rettare – han presenterer seg sjølv. Dermed kan vi knapt tru eit ord.

4 – Intervju: Skipperens poetikk:  Nei, det er ikkje så mykje vi eigentleg veit om Skipperen, verken yrkesliv, musikarliv eller kjærleiksliv. Men – ein gong på 90-talet gav han eit intervju til avisa Velstandsnytt. Her legg han fram sine tankar om livet, havet, kjærleiken, døden – og poesien.

5/6 – Gylne Rut I teksten før Gylne Rut (sjå tekstheftet over) (Skipperens poetikk) står Skipperen fram som ein motlaus mann- men sjølv motlause menn treng kvinner, ja, kanskje spesielt dei. Og kvinnene sine vegar er uransakelege, slik også den kvinna som er valt ut for Skipperen. I krikar og krokar strekkjer ho
seg frå Trollstigen til Geiranger, romsdaling og sunnmøring, ei samansett og kronglete kvinne. i
den eine augneblinken eit PR-stunt, the Golden Route, i neste augneblinken ei varm og
krevjande kvinne, med andre ord: songen om Gylne Rut…

7/8 – Eg møtte Ivar Aasen/Ivarsongen: kanskje ein av sekvensane (i tillegg til kongesekvensen) som eg er mest nøgd med. Men bevares, eg har dårleg smak. Her har eg prøvd å spinne litt på mytane rundt Ivar-en, og tenkt meg kva som ville skje viss han skulle kome tilbake på vitjing… Ivarsongen er elle bygt opp av tre element – ein prolog og epilog med klipp frå “Mellom bakkar og berg”, eit kor som kommenterer Ivars reise nordover, og ein sekvens der Ivar sjølv kjem til orde. Sidan koret også berre har ei stemme i denne utgåva og den stemma er den same som Ivar bruker, kan det verte litt forvirrande, men – eg stolar på at de finn ut av det.

9 – Svelediktet: eit hyllingsdikt til svela.

10 – Sunnmørsdronning: For dei som orkar bortimot 7 minutt med tiltrøyvt gitarkomp – ein song som eigentleg er inspirert av den gamle repatekskaféen på Skansen i Trondheim, der Fosen-ferja i si tid gjekk. MRF fungerer godt i refrenget, synst eg, Fjord 1 er ikkje så poetisk. Ein song som no er ein nostalgi, om ein av dei mange kafeane som låg i kjellaren til huset nærast ferjeleiet, der kafévertinna styrte med myndig hand – og merkeleg mange av desse kaféane heitte Solstrand, heilt utan ironi..

11/12 – Eg trefte kongen også/Kongesongen: Ein hyllest til kongen som lesande (bygt på eit minne frå då han var kronprins, forklaring kjem i opptaket). Eit eldre opptak av songen.  

13 – Gamle menn: Ein song om foreldregenerasjonen min, sildefiskarane, dei som var unge under krigen og som bygde landet samtidig som det glei bort mellom fingrane på dei. (Ein var tekst og melodi, som ikkje får særleg rettferdigheit i ein biholeprega versjon, men som dokumentasjon får det halde  så lenge.)

14 – Etter eit fotografi: her går fiksjonen over i verkelegheit (om ho no finst, ville Skipperen ha sagt). Eit dikt bygt over eit av dei få bilda eg har av far min i ein arbeidssituasjon, i maskinromet på “Vestøy”, M-177-HØ (sjå over).

15 – Rekved:  Ein song som krinsar rundt alle dei elementa som på eit vis konstituerer liva våre. I dette tilfellet er det fjøre og rekved, eit lysande radiopanel med ukjende namn og skrapande musikk, og ikkje minst alle namna frå vervarsling og heimvende fiskarar og sjømenn, Rockall, Kanalen, Stredet ved Calais(og la Coruna som ikkje kom med her…)

16/17 – Skipperen prøver seg på eit kjærleiksdikt att/Aske og Eld:

18 – Morgonstemning: ein dialektversjon spelt inn for ein god del år sidan. Tematisk er denne frå slutten av Drive sytalaus-eposet. Gylne Rut har drege sin kos, Skipperen sit igjen i eit ikkje heilt strøkent husvære og gjer opp status.

19 – Drive sytalaus i solnedgangen: Den store, samlande avslutningsteksten der alle trådar, personar og motiv blir samla, i ei 25-fotstresnekke, litt versliten, men i brukbar stand

20 – Drivesongen: Og den endelege avrundinga, i ein Opel Kapitän inn i solnedgangen.

Då er “Drive sytalaus i solnedgangen” ferdig dokumentert med sild og alt, på det viset som er, ein boknaversjon med andre ord. Siste er “Skipperen prøver seg på eit kjærleiksdikt att” og “Aske og Eld”. Og ein litt meir akseptabel og mindre biholebefengt vokal på “Drivesongen” (utan Tormod, men med munnharpe, i grov A-dur, handsmidd av Bjørgulv Straume)

[lg_gallery]

One Response to Drive sytalaus i solnedgangen

  1. Forsøk “Vestøy”, M-177-HØ Sørbøen Tokai er nå fredet av Riksantikvaren. Den lever som pensjonist ved Gokstad kystlag i Sandefjord å har det greit.

    http://www.gokstadkystlag.no/?p=3990

    Takk for gode låter til den 100 år gamle båten.

    MVH Arne Gundersen

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *